Bron Straksvoordeklas Publicatiedatum 02.2005 Auteur Rob Voorwinden
Soapster Bas Muijs houdt nog steeds van groep 8
Bas Muijs (28) stopte vijf jaar geleden met de pabo om een carrière als acteur te beginnen. Het bleek een gouden greep, want hij speelt nu in GTST (Stefano) en Costa. Maar hij heeft het onderwijs niet helemaal de rug toegekeerd. Elk jaar gaat hij een weekje op kamp met de basisschool van zijn moeder. "Iets zegt me dat ik ooit nog eens terugkom in het onderwijs."
Hoe kwam jij op de pabo terecht?
"Ik had via mijn moeder een bijbaantje in de kinderopvang en daar vonden ze de pabo wel iets voor mij, want ik heb wel gevoel voor kinderen. En mijn moeder is al vijfentwintig jaar leraar op een basisschool, dat telt ook. Dan weet je wat je van een baan in het onderwijs kunt verwachten."
Wat dan?
"Je weet hoe het eraan toegaat op een school en na schooltijd. Of vervelende kinderen bijvoorbeeld doorwerken in je privé-leven. Bij mijn moeder niet dus."
En bij jou?
"Ook niet. Maar je komt in het onderwijs af en toe wel in heel rare situaties terecht. Ik was tijdens mijn stage eens gymles aan het geven op het sportveld, toen twee leerlingen van groep 8 ruzie kregen. De ene was zo boos dat hij wegliep, de wijk in. Dus stond ik voor de keuze: leerling achterna, óf bij mijn klas blijven. Dan blijf je natuurlijk bij je klas, maar ik stuurde wel een kind naar school om hulp te halen. Ondertussen kwam die jongen, die echt heel kwaad was, weer terug met een mes. Geen Rambo-mes, gewoon een keukenmes, maar je weet toch niet goed wat je moet doen. Toen heb ik hem maar in de houdgreep genomen. En daar lag ik dan: bovenop een leerling met de rest van de klas om me heen. Gelukkig kwam er toen hulp van school."
Vond je de pabo moeilijk?
"Nee, helemaal niet. Het lastige was alleen dat ik de pabo, diplomatiek gezegd, zo ‘niet moeilijk' vond dat ik bij alle opdrachten dacht: dat doe ik later wel even. En dat lukte vaak niet, want ik ben heel goed in uitstellen. Waardoor ik uiteindelijk toch geen goede cijfers kreeg."
Je begon al tijdens je opleiding met acteerlessen?
"Ik zag op een gegeven moment een serie op tv, Fort Alpha, over een havo-klas. En ik dacht: zoals daar geacteerd wordt, kan ik het ook. Toen heb ik een brief aan die serie geschreven. Die hebben me doorgestuurd naar een castingbureau en daar vonden ze dat ik eerst maar eens een opleiding in acteren zou moeten volgen. Dus heb ik me daar ingeschreven. Ondertussen kon ik wel als figurant meedoen aan soapseries."
Hoe kwam je bij GTST terecht?
"De directeur van de theateropleiding vond na zeven maanden dat ik eens wat audities zou moeten gaan doen. Gewoon, om eens mee te maken hoe dat is. Wat hij en ik nooit hadden gedacht, is dat ik meteen een rol kreeg: Stefano in GTST."
Ben je toen meteen gestopt met de pabo?
"Ja, het was niet meer te combineren met mijn werk als acteur. Maar de directeur van de pabo zei dat ik altijd terug mag komen. Alle vakken die ik gehaald heb, blijven ook staan: een ‘ijskastprogramma' noemen ze dat."
Het is je sindsdien voor de wind gegaan.
"Ik mag niet klagen. In de zes jaar dat ik speel, ben ik vier keer gekozen tot beste soapacteur van het jaar. Daar ben ik gigantisch trots op."
Hoe is het om bekende Nederlander te zijn?
"Het gebeurt maar weinig dat ik op straat níet herkend word. Elke dag kijken twee miljoen mensen GTST, heel veel Nederlanders kennen mijn gezicht en soms ook mijn echte naam. Dus word je veel aangeklampt, op een leuke of vervelende manier, en gevraagd om foto's en handtekeningen. Elke keer als ik naar mijn supermarkt loop, heb ik daarmee te maken. Op weg ernaar toe, in de supermarkt en op weg terug. Maar als je dat niet wilt, moet je geen acteur worden."
Je doet dus nog wel zelf je boodschappen.
"Ik probeer zoveel mogelijk het leven te behouden dat ik had en dat lukt aardig. Ik kom nog wel in discotheken en daar kan ik ook nog gewoon dansen. Ik ga alleen niet meer in mensenmassa's staan, want dan word je zoveel keer herkend en aangeraakt. Dat is niet leuk meer. En als ik binnenkom op een verjaardag, gaat het gesprek meteen over GTST."
Krijg je veel fanmail?
"In het begin wel tien brieven per dag, nu ééntje. Alle mensen die me een brief wilden schrijven, hebben dat al eens gedaan."
Ook liefdesbrieven?
"Jawel, zeker omdat veel mensen weten dat ik nog alleenstaand ben. Die brieven zijn vaak afkomstig van meiden van 13 of 14 jaar oud, die bezig zijn volwassen te worden maar nog wel zó jong zijn dat ze verliefd worden op iemand van de televisie. Maar ook van vrouwen - en mannen ook trouwens - van tussen de twintig en dertig, die serieus met me uit willen en hun hele hebben en houwen op tafel leggen. Ik probeer om altijd een foto met handtekening terug te sturen, zo van ‘ontzettend bedankt voor je aandacht', maar ik ga niet op die uitnodigingen in. Als je iemand gewoon tegenkomt op straat, of in een bar, loopt het contact toch soepeler. En dan kun je altijd zien wat er gebeurt."
Jij moet een van de weinige jongens op de pabo zijn geweest.
"Ja, ik zat met drie andere jongens in de klas, daardoor kregen wij ontzettend veel aandacht. En zij hielden van dezelfde dingen als ik - voetbal en meisjes - dus we konden het samen goed vinden. We hebben ook nog een cabaretgroepje opgericht, we noemden ons Vier toffe gasten en iedereen pikte dat gewoon."
Heb je veel vriendinnetjes gehad op de pabo?
"Ik mag niet mopperen: ik heb vijf jaar op de pabo gezeten en dan gebeurt er wel eens wat. Maar ik kende ze niet allemáál, zo erg was het nu ook weer niet."
Mis je het onderwijs?
"Ja. Ik ga ook elk jaar een weekje op kamp met de basisschool van mijn moeder. Dan hebben we ontzettend veel lol, met fietstochten, sporten, een bonte avond en nachtspellen. Dan merk ik dat ik het mis om leraar te zijn. Maar goed, een kamp voor groep 8 is natuurlijk ook een krent uit de pap voor een leraar van groep 8."
Groep 8 is jouw favoriet?
"Ja, daar functioneer ik het beste. Kleutergroepen zijn ook heel leuk, maar daar moet je als leraar met weinig woorden heel duidelijk zijn. En ik praat nogal graag, dus ik heb vaak méér woorden nodig."
Zijn leraren en acteurs heel andere soorten mensen?
"Nee, ze vallen in dezelfde categorie: ze willen beiden veel aandacht en zijn niet bang om voor een groep te staan. Als leraar ben je ook entertainer. Je moet zorgen dat de lesstof op een sappige manier bij de leerlingen binnenkomt. Dat lukt niet altijd, je kunt niet acht uur per dag leuk zijn, maar je zit in dezelfde hoek als een acteur."
Denk je dat je nog wel eens terug zal gaan naar het onderwijs?
"Dat zou op dit moment een vreemde stap zijn, want ik ben nog niet weg bij GTST of Costa en er zijn aardig wat kansen op vervolgwerk. Maar iets zegt me dat ik ooit nog wel eens terugkom in het onderwijs. Ik weet dat ik het leuk vind, dus dat zal zeker geen misstap zijn."
Artikelen